ÖNE ÇIKANLAR :
İSTANBUL10°C
Çok Bulutlu

YAZARLAR

Ölünce Sever misin Beni?

Uğur Canbolat

06 Mayıs 2014 Salı 15:23
  • A
  • A

Bu bir romanın adı… Betül Âşık tarafından kaleme alınan Hayat Yayınları’nın neşrettiği psikolojik bir 

roman…

Güzel bir isim daha doğrusu kallavi bir soru!

Altından kalkmak kolay değil. Üzerinde çokça düşünmeli, fikirler üretmeli…

Tek ömürlü olmamak gerektiğini, hayatı aşan ideallerin peşinde yürüyen bir azmin temsilcisi olmamız

gerektiğini işaretliyor.

Ötesiz bir hayat kimi tatmin eder ki?! Hele içinden sonsuzluk ırmağı akan insanlığın susuzluğunu tek

dünyalı olmak giderebilir mi? Asla!

Etrafımıza yapacağımız dikkatli bir gözlem bunun böyle olmadığını gösterecektir. Farkında olalım

veya olmayalım hepimiz ‘Ebediyet yolcusu’yuz.

Tüm duygularımız bize bunu söyler.

Aklımız yokluğu reddeder.

Ruhumuz sonlu bir hayata isyan bayrağını hiç tereddüt etmeden çeker!

Yürek zaten sonsuzluğun derdinde ve hasretinde değil midir?

Sevildiğini sevdiğinden duyan bir kişi bunun geçici olduğunu bilse bu sevginin hazzını sürdürebilir

mi?

Bir gün bitiverecek bir aşka kim, neden yelken açmak ister ki?!

Gecemizi onaran, damlayan hüzünlere tahammülümüzü sağlayan sabahın gelişinden tereddütsüz

oluşumuz değil midir birazda!

Aydınlık sabahın ufkumuzu billurlaştıracağından en ufak bir tereddüt gecemizi katran karasına

çevirmez mi?

Umutlarımızı topal hâle getirir ölünce sevilmeyeceğimizi düşünmek.

Enerjimizi dondurur geleceğe dair şüphelerimiz.

Sevgilerimizi kötürümleştirir orada yaşanan gelgitler, iniş çıkışlar.

Aşklar açmadan solan birer filize döner geleceğe ilişkin kaygılar barındırırsa içinde.

Sonsuzluk yolcuyuz hepimiz.

Yönümüz ebedi hayatadır. Bitimli, sonlu şeylere tahammül edemiyor ruhumuz.

Eğer bitecekse mutluluğumuz bu mutluluk değil.

Sona erecekse sevincimiz eksikli.

Kavuşması yoksa hasretler ateş çemberi.

Planlarımız bu hayat ile sınırlı olmamalı… Sonsuzluğa gebe olmalı ümitlerimiz.

İşte o zaman gözümüz uykuyla barışır. Yüreğimiz kandilini kısar da sessizce sabahı bekler.

Batan şeylere âşık olamayışımız içimizdeki sonsuzluk kervanının yol alışından.

Ne diyordu romancımız? Ölünce sever misin beni?

Ölünce sevilmeyecekse buna sevgi denemez.

Fena damgası yiyen sevgiler sevgi değil belki de bir avuntudan ibaret! Bir eğlence sadece!

Sevgimiz Sevgililer Sevgilisine uğramamışsa, oradan bir kıymık da olsa enerji almamışsa elbette

pasaportsuz demektir. Sınırı geçmesi imkânsız… Yokluğa mahkûm…

Hayatın öte yakasına geçmeyen, yokluk derelerini aşıp varlık sahrasına çıkmayan sevgiye tâlip değiliz.

Müptelası olduğumuz muhabbet bu değil.

Ölünce sever misin beni?

Hiç merak etme esas orada seveceğim seni.

Orada!..

… Ve sonsuzca!... 

YORUM YAZ
TOPLAM 2 YORUM

Yorum yapmak için üye girişi yapmanız gerekmektedir. Yada Misafir Olarak Yorum Yapabilirsiniz.Üyeliğiniz varsa üye girişi yapabilirsiniz. Yeni üyelik için üyelik formunu kullanabilirsiniz.

  • - Davut Kanar:06 Mayıs 2014, Salı 17:30

    Çok anlamlı bir yazı
    Sevgilerimiz bu dünya ile sınırlı kalmamalı. Allah için sevmeliyiz

  • - Asiye Yaman:06 Mayıs 2014, Salı 16:07